Mehdin Hodžić, sin Selme i Hurije, rođen je 15. oktobra 1957. godine u Šićkom Brodu, rudarskom predgrađu Tuzle. Njegova porodica je porijeklom iz Memića kod Kalesije, a u Tuzlu su doselili godinu dana prije njegovog rođenja. Srednju školu i Pedagošku akademiju završava u Tuzli, a onda se zapošljava u MUP-u Republike Hrvatske. Kao inspektor službovao je u Dalmaciji i bio u specijalnoj jedinici MUP Republike Hrvatske, sve do kraja ljeta 1991. godine. Neposredno pred izbijanje agresije vraća se u Tuzlu i uključuje u redove Patriotske lige. U Regionalnom štabu Patriotske lige za sjeveroistočnu Bosnu obavljao je poslove komandanta specijalnih jedinica. Bio je izuzetno aktivan u obavljanju svih povjerenih dužnosti u Patriotskoj ligi. Učestvovao je na Regionalnom savjetovanju u Tojšićima i Republičkom savjetovanju PL u Mehurićima kod Travnika. U toku aprila 1992. godine postavljen je u Okružni štab TO Tuzla, kao jedan od najbližih saradnika komandanta Vahida Karavelića. Neposredno je učestvovao u dopremanju veće količine naoružanja iz Hrvatske zajedno sa Hasetom Tirićem i Alijom Muminovićem. Naoružanje je dopremljeno u Donje Raince 23. aprila 1992. godine, a već sutradan je održan sastanak komandanta Karavelića sa saradnicima u prostorijama Rejonskog štaba u Prnjavoru. Po dogovoru sa Karavelićem, Mehdin Hodžić je sa svojim borcima otišao na područje Sapne radi formiranja Taktičke grupe za odbranu tog područja. Tamo se već nalazio Hajrudin Mešić – Kapetan Hajro sa svojom jedinicom i još nekim jedinicama iz tog područja. Mehdin Hodžić, među borcima poznat kao Kapetan Senad, stigao je 25. aprila 1992. godine u Međeđu, a već sutradan je produžio u susjedne Kobiliće. Dolaskom u Zaseok 27. aprila 1992. godine izvršio je organizaciju odbrane i podjelu prostora po rejonima, kako bi se mogla organizovati odbrana područja. Istog dana pred sumrak izvršen je pokret u rejon Bijelog potoka (na pravcu Klisa), s ciljem ulaska u Đuliće, oslobađanja tog prostora i zauzimanja dominantne Vjenačac - Ćirilovo brdo. Na tom prostoru Kapetan Hajro je već od 25. aprila vodio borbe, i na pravcu Kučić Kula - Cer ostvario određene uspjehe. Dolaskom Kapetana Senada izvršene su pripreme i miniranje cijevi za odvod mulja. U jutarnjim satima 27. aprila izvršen je pokret na pravac Vjenačac - Ćirilovo brdo, gdje su tokom dana vođene borbe i u kojima je bilo i uspjeha i gubitaka. Tokom tih borbi rukovodstva mjesnih zajednica ovog prostora stupila su u pregovore sa predstavnicima tzv. srpske opštine Zvornik i dogovorili prihvatanje lojalnosti i predaju naoružanja. Kapetan Senad i Kapetan Hajro, zajedno sa komandantom OpŠTO Zvornik Džemom Spahićem, pokušavali su do iza ponoći ubijediti predstavnike kriznih štabova tih mjesta da ne potpisuju lojalnost. Nisu uspjeli, tako da su u pola dva iza ponoći krenuli u proboj prema Zaseoku. Prethodno je Hase Tirić sa jedinicom otišao da obezbijedi siguran prolaz, tako da su se uspjeli prebaciti u Zaseok. Početkom maja 1992. godine agresor je pokrenuo žestoke napade na šire područje Sapne. Napad na Zaseok započeo je u podne 10. maja 1992. godine granatiranjem naselja, nakon čega su četnici sa oklopno-mehanizovanim snagama ušli u Zaseok i snage branilaca doveli u potpuno okruženje. Kapetan Senad je uspio konsolidovati snage branilaca, postaviti borce sa protivoklopnim sredstvima da neutrališu tenkove i oko 16,25 sati popodne organizovati protivnapad. Prema kazivanjima njegovih saboraca, lično je poveo svoje borce u napad tako što je kao u partizanskim filmovima viknuo: “Ura” i krenuo prvi u juriš. Neprijatelj je potisnut prema donjem dijelu sela, u tom gonjenju neprijatelja Kapetan Senad je smrtno pogođen. Kasniji tok događaja pokazao je da je odbrana Zaseoka 10. maja 1992. godine bila odlučujuća za odbranu šireg područja Sapne i cijelog tog dijela Bosne i Hercegovine. Posthumno je odlikovan priznanjem “Zlatni ljiljan” i Ordenom heroja oslobodilačkog rata, kao jedan od devet dobitnika tog najvišeg ratnog priznanja Armije RBiH.