Osvanuo je sunčani ponedjeljak 11. maja 1992. godine. Oko 7.00 h
četnička artiljerija zasula je svu teritoriju pod našom kontrolom. Nakon
sat vremena utihnula je, a naglo se pojačala pucnjava iz pješadijskog
naoružanja. Stizali su dum-dum meci, pa se više nije moglo znati odakle
se puca, a na izlazu iz Prnjavora još su padale granate.
Iz pravca Dubnice izašla je samohotka do mezarja i krenula prema Gornjim
Tubićima. Kao da ispituje teren, zastala je ispaljujući granate, dok je
broving sa samohotke neprestano pucao na sve što se miče. Kako smo na
asfalt vidno postavili protivtenkovske mine, nisu prilazili selu,
vjerovatno bojeći se da li ima i ukopanih mina.
Bilo je nužno zaustaviti napredovanje oklopnih vozila iz pravca Memića,
pa Opštinski štab formira dvije protivoklopne grupe s ciljem da pokušaju
zaustaviti kolonu na području oko UNIS TOK-a. Ćazim Huremović predvodio
je jednu grupu boraca koja je imala zadatak da preko Carske Bašte kroz
šumu prema spomeniku zaustavi oklopna vozila, ali je brzo razbijena i
povlačeći se prema centru u više navrata se pomiješala sa četnicima.
Drugu grupu predvodili su pripadnici MUP-a Jusuf Sofić i Ibrahim Mušić
prema UNIS-u, ali i ona je brzo razbijena te su se morali povući.
Žestok napad i veliki pritisak četnika i jugo-vojske, nedostatak MTS-a i
radioveza te slaba komunikacija između vodova primorala je branioce iz
Kurtića, Gornjih i Donjih Tubića i Prnjavora da se povuku prema izlazu
iz Prnjavora.
Kolona četnika već je stigla iz pravca UNIS-a kod benzinske pumpe Ina
dok druga kolona četnika ulazi preko Carske Bašte pored kuće Ivana
Mandića. Naši borci od Somboleda ispaljuju još jednu granatu iz ručnog
bacača prema Ini i povlače se prema MUP-u.
U centru grada nastaju ulične borbe. Grupu četnika koja je dolazila iz
pravca srednje škole dočekuje Mumin Turić sa grupom naših boraca. Hrabro
otvara vatru na četnike koji jurišaju i zaustavlja ih. U toj razmjeni
vatre ginu četnici ali i njegovi saborci Atif Alimanović i Hamid
Ahmetović. Smrtno su ranjeni kod zgrade „Bijeljinka“ na ulazu u
Kalesiju. Pošto je bio izložen pucnjavi sa svih strana, Mumin se morao
povući, ne mogavši od siline vatre izvući svoje poginule saborce .
Pod pritiskom pješadije i oklopnih vozila iz Zeline vod Tubića već se
povukao iz pravca podvožnjaka. Trocijevac instaliran na traktoru s
Prijemeta je davao podršku jugo-armiji i četnicima. Povlačeći se s
položaja i sagledavši situaciju Rejonski štab šalje Ramu Novačinovića i
Hamida Tubića da pokušaju izvući našu grupu koja je ostala kod Unisa i
Carske Bašte kao i ostatak pripadnika MUP-a.
Malobrojni branioci Centra nisu mogli zadržati moćnu mašineriju JNA i
četnike, te se povlače prema Domu zdravlja i Donjim Tubićima. U takvoj
situaciji Krizni štab Prnjavora šalje Briška Huremovića i Saliha Javrića
da povuku prvi vod iz Kurtića, jer bi brzo došao u okruženje dobro
organizovanog neprijatelja iz pravca Dubnice i Zolja koji je odolijevao
svim napadima. Tako je i učinjeno te se vod povlači do izlaza iz
Prnjavora.
Oko podne se iz centra povlače naše posljednje grupe.
Na izlazu iz Prnjavora, kod štale Džemaila Softića, preostali borci
susreću se sa pristiglim pojačanjima braniocima Kalesije: borcima iz
jedinice Patriotske lige Kalesija i jedinicom iz Živinica na čelu s
Mensurom Kamberovićem. Jedinica iz Živinica brojala je 22 borca i po
dogovoru opštinskih štabova TO Kalesije i Živinica trebala je stići dan
ranije. Jedinica PL Kalesija, po dogovoru s Fikretom Suljkanovićem,
stigla je nešto prije 10 sati iz Donjih Rainaca gdje je bila smještena.
Preostali branioci Prnjavora koji su se tu okupili bili su ohrabreni
dolaskom jedinice iz Živinica i jedinicom PL. Nakon kraćeg dogovora
podijeljeni u dvije grupe kreću u protivnapad. Prva grupa sastavljena od
boraca jedinice PL predvođena Salihom Muminovićem kreće se kroz
Prnjavor jarugom pa kroz Gornje Tubiće i raspoređuje se na potezu od
magistralnog puta lijevo do Doma zdravlja desno. Sa ovom grupom krenuo
je Ćazim Huremović i grupa boraca Prnjavorske čete. Cilj je bio
zaustaviti četnike i nanijeti im što više gubitaka, zadržati ranije
položaje i uništiti transportere koji su kroz Kalesiju već komunicirali
do Dubnice i nazad. Druga grupa, koju su činili Živiničani i grupa
boraca Prnjavorske čete, krenula je glavnim putem kroz Prnjavor, pa
ispod mosta na magistralnom putu Tuzla─Zvornik i Kalesicom do Mramorka.
Tu su zauzeli prvobitne položaje a dio boraca sa Živiničanima odvojio se
i krenuo prema Novom Naselju. Kod kuće Huseina Fazlića pucaju iz RB-a
na samohotku, ali je ne uspijevaju pogoditi. Malo kasnije nailazi
četničko vozilo “kampanjola” pored kuće Ćazima Mujkića. Ručnim bacačem
protivoklopna grupa pogađa “kampanjolu”, koja se zapalila a ljudstvo u
njoj uništeno. Na magistralnom putu iz kanala od kuće Behre Tubića naši
borci ispaljuju tromblon na transporter, koji se brzo okrenuo u avliji
Huse Nasupovića i povukao prema Centru.
Iz Pravca Smajine šume prema Kurtićima jake četničke pješadijske snage
podržane minobacačima spuštaju se u naselje dok četnička jedinica iz
Papraće preko rijeke Kalesice s Mramorka kroz njivu Mehmeda Kurtića
ulazi u Kurtiće. Došlo je do miješanja s četnicima i borbe prsa u prsa.
Tu svoju hrabrost i vještinu iskazuje komandir I voda Fadil Huremović i
svojim borbenošću sprečava prodor četničke jedinice iz Papraće.
Posljednje borbe su vođene kod Doma zdravlja, u njima je učestvovala
jedinica Patriotske lige iz D. Rainaca, predvođena Salihom Muminovićem i
grupa boraca predvođena Ćazimom Huremovićem. Na tom malom prostoru naši
borci ulaze u žestok sukob s četnicima, koji su napadali sa svih
strana. Vatrena dejstva bila su sve jača. Snajperi su pokrivali cijelo
područje. Formacije „belih orlova“ dovedenih iz Srbije sa četnicima iz
Zvornika, Šekovića i istočnih dijelova opštine Kalesija izvodili su
organizovane napade svom žestinom. Tom prilikom, ispred kuće Stanislava
Dukića snajperskim hicima od kuće Huske Turića teže je ranjen Ćazim
Huremović, dok Hajrudin Bureković prilikom njegovog izvlačenja zadobiva
lakšu ranu. Ipak uspijevaju se izvući glavnim putem prema izlazu. Donji
Tubići i centralni dio Prnjavora već su gorili. Kod stoga sijena
Ibrahima Tubića od PM-a postavljenog ispred kuće Fadila Mujkića smrtno
je ranjen pripadnik specijalne jedinice Patriotske lige Senad Požegić.
Iako pod žestokom unakrsnom vatrom, njegovi saborci ga ne ostavljaju i
iznose ga prilikom povlačenja.
U takvoj nepravednoj borbi, slabo naoružani, bez većih protivoklopnih
sredstava, bez artiljerije, jurišajući tromblonima na oklopna vozila u
uličnoj borbi prsa u prsa, naši hrabri malobrojni patrioti zaista nisu
imali nikakvog izgleda da pobijede, ali su četnicima pružili otpor i
nanijeli mu gubitke u tehnici i živoj sili. Moćna jugo-vojska i četnici
oko 14.00 h već zauzeli su Kalesiju i Prnjavor. Skupo su platili ulazak u
Kalesiju, među poginulim u napadu bilo je četrnaest „belih orlova“ iz
Beograda, desetkovana je i jedinica „Žute ose“, koju su činili
dobrovoljci iz Srbije od Šapca do Kraljeva. Gubitke je imala i jedinica
Simini četnici“ iz Rume, koja je napadala iz pravca Dubnice gdje ih je
još početkom maja doveo Pero Janković. Među poginulima u napadu na
Kalesiju i Prnjavor bio je i veći broj četnika iz Papraće, Borogova i
drugih srpskih sela istočno od Kalesije.
Napuštajući Prnjavor posljednji borci imali su priliku vidjeti kako
četnici zauzimajući Prnjavor pljačkaju i pale naše kuće, štale, sijena.
Tog dana nestao je Mehmed Huremović, predsjednik MZ Prnjavor. Prema
kazivanju očevidaca zarobio ga je Duško (Čede) Zoljić iz Zolja, a Lazo
Dragičević odveo ga je na “obradu” u gumaru Petra Jankovića. Odatle je
odveden na Kiseljak, gdje mu se gubi svaki trag. Tog dana lakše su
ranjeni Samir Softić, u predjelu grudnog koša, i Asim Mahmutbegović iz
Živiničke jedinice u glavu.
- Iz knjige: Prnjavor kod Kalesije – S Prnjavorskom četom do pobjede, autori Dževad Tosunbegović – Ibro Huremović, Kalesija, 2013. god.
